Carel Visser

De sculpturen van Visser, sommige wel acht meter hoog of vijf meter lang, komen uit musea, particuliere collecties en de openbare ruimte. Nu zijn ze voor het eerst samen te zien.

Stapeling, herhaling en symmetrie

Carel Visser (1928–2015) had weinig op met traditionele beeldhouwersmaterialen als marmer, steen of hout. IJzer was zijn grote liefde. Met snijbrander en lasapparaat vormde hij beelden uit stalen platen en balken.

Stapeling, herhaling en symmetrie geven zijn beelden een strenge opbouw, die toch nooit kil aanvoelt. Je herkent er altijd iets in. Een ruggengraat. Een tak. Een dier in rust. Visser keek altijd naar de natuur en zocht daarvan de essentie. Wat zie jij?

Openbare ruimte

Veel werk van Visser staat verspreid door Nederland in de openbare ruimte: op pleinen, in parken en binnensteden. Ze komen zelden van hun plaats. In deze tentoonstelling komen enkele van deze werken eindelijk samen, waaronder Jacobsladder (1954) uit Utrecht, Meer (2006) uit Apeldoorn en Grote Vier (1965) uit Amersfoort. Zo ontstaat een totaalbeeld dat je nergens anders kunt zien.

Signaal 1 en 2

In de tentoonstelling zijn ook Signaal 1 en Signaal 2 (1964) te zien, sinds 2024 vast onderdeel van de Rijksmuseumtuinen. Carel Visser maakte de beelden begin jaren zestig in opdracht van de toenmalige PTT. Als twee moderne tempelwachters flankeerden zij de ingang van het hoofdkantoor van de Girodienst.

Toen het gebouw in 2000 werd gesloopt, verdwenen ook de beelden. Ze doken pas later op: op de werf van een transportbedrijf. Na een zorgvuldige restauratie staan ze nu permanent in de Rijksmuseumtuinen.

Met dank aan

De tentoonstelling Carel Visser in de Rijksmuseumtuinen wordt mede mogelijk gemaakt door de Don Quixote Foundation/Rijksmuseum Fonds, Pon en de Rijksmuseum Club.